29 Haziran 2016 Çarşamba

İSTANBUL

Şehirler alev alev şimdi, ocaklar yanıyor,feryatlar yükseliyor ülkemin dört bir yanından.
Habersiz kendi haline bir aile yok oldu belki bugün,  tarafı görüşü ırkı önemli değil.
Belki.
Bİr baba öldü bugün, bütün yıl çalışıp biriktirdiği parayla çocuklarını tatile götürmek için havaalanında bekleyen.
 Belki.
Bir çocuk öldü bugün karne hediyesi için anne babasının söz verdiği tatile gitmek için yerinde bile duramadan ordan oraya koşturan bir çocuk öldü bugün.
Belki.
Bir anne öldü bugün anlatılması tarifi mümkün olmayan.
Belki.
Askerim polisim şehit oldu bügün herşeyden habersiz ailesi yolunu gözler hala.
Başımız sağolsun.
İSTANBUL şehitlerine ağlıyor
TÜRKİYE şehitlerine ağlıyor.

24 Haziran 2016 Cuma

Bir Nefes

Faili meçhul firarları var yüreğimin,
Kimden, neyden olduğu belli olmayan kaçışlarım var benim,
Öyle bağlanamama gibi de bir huyum var.
Hani belki gelsen geçecek ama hiç gelmedin ki!
Hep ıskaladım bizi,
Ben vardım sen yoktun.
Sen vardın ben yoktum!
BİZ olamadık hiç aynı cümlede barınamadık,
İki ayrı özne olduk hayat cümlesinde,
Ortak bir yükleme sığınamadık.
Başlayamadan biten film gibiydi, fragmandan ileriye gitmedi.

Bir nefestik işte bir solukta bitti.
Bitti...

18 Haziran 2016 Cumartesi

Bir Umut...

An gelir sitemlerin dizilir boğazına,
Yutkunmak ne mümkün kırgınlıkları, kızgınlıkları
Düğüm düğüm …
Bir nefes ararsın ya hani, bir umutla çıkarsın dışarı
Eline geçen ilk dayanağa tutunursun sımsıkı, sanki seni ayakta tutmaya yetecek gibi.
Bazen balkona atarsın kendini, korkuluklara tutunursun,
Soğuk birkaç damla ter boşalır teninden,
Rüzgar vurur sinene de etki etmez içinde ki yangına..
Bazen sokaklara atarsın kendini, yıldızlara tutunursun.
Aynı yıldızın altında olduğun aklına gelir bir an, hafif bir tebessüm yayılır yüzüne,
Bazen de boşluğa düşersin ya işte en kötüsü!
Tarifi yok, emsali yok…
Öyle bir an işte şimdi,
Tutunacak dallarım kalmadı,
Bir umut…
Hepsi bir umut şimdi!